Δεν ψάχνουν όλοι λύση.
Μερικοί ψάχνουν χώρο.
Έναν χώρο που τους επιτρέπει να υπάρξουν ολόκληροι.
Έξω από τα πρέπει και τις προσδοκίες των άλλων.
Έναν χώρο που δεν τους αλλοιώνει.
Δεν τους υποχρεώνει να κρύψουν κομμάτια του εαυτού τους για να ταιριάξουν.
Έναν χώρο που τους επιτρέπει να εκφραστούν ελεύθερα.
Χωρίς να λογοκρίνει.
Χωρίς να διαστρεβλώνει.
Χωρίς να ακυρώνει τις λέξεις τους.
Γιατί κάποιοι άνθρωποι δεν κατάφεραν ποτέ ούτε καν να ψελλίσουν τη δική τους προσωπική αλήθεια.
Τις δικές τους επιθυμίες.
Τη δική τους οπτική για τη ζωή.
Δεν βίωσαν ποτέ την εμπειρία να βλέπουν τις επιθυμίες τους να γίνονται καλοδεχούμενες από τους άλλους.
Δεν γνώρισαν την ανακούφιση του να υπάρχει κάποιος εκεί γι’ αυτούς.
Να τους ακούει.
Να τους βλέπει.
Να τους νιώθει.
Να τους φροντίζει χωρίς να ζητά αντάλλαγμα.
Έτσι έμαθαν να σιωπούν. Να καταπνίγουν όσα νιώθουν.
Να αποφεύγουν να κινηθούν προς τα όνειρά τους.
Έμαθαν να συμμορφώνονται στις ανάγκες των άλλων. Να χάνονται μέσα στην εκδοχή των άλλων. Να αναλαμβάνουν τα θέλω των άλλων ως δικά τους.
Έμαθαν ότι ο μόνος τρόπος να υπάρχουν είναι μέσα από την οπτική των άλλων.
Και ανέλαβαν από νωρίς ρόλους:
το «καλό παιδί»,
τον «ειρηνοποιό»,
τον «κουβαλητή»,
τον «καλοθελητή»,
τον «σωτήρα».
Έμαθαν ότι είναι αποδεκτοί, επιθυμητοί και ορατοί μόνο μέσα από αυτούς τους δυσβάσταχτους ρόλους.
Έτσι έκλεισαν τις δικές τους επιθυμίες στο υπόγειο της ψυχής τους.
Και ορκίστηκαν να μην τους επιτρέψουν να εμφανιστούν ξανά.
Γιατί είχαν βιώσει από πρώτο χέρι πόσο επικίνδυνο είναι να θέλουν κάτι για τον εαυτό τους.
Είχαν νιώσει τον πόνο του να γίνονται στόχος ακριβώς τη στιγμή που εξέφρασαν κάτι αυθεντικά δικό τους.
Όμως η επιθυμία δεν εξαφανίζεται. Ούτε μπορεί να μείνει για πάντα κλειδωμένη σε υπόγεια.
Κάποια στιγμή επιστρέφει.
Με άλλο πρόσωπο.
Με θόρυβο.
Όχι για να καταστρέψει.
Αλλά για να ακουστεί.
Όχι γιατί έχει εγωιστικά κίνητρα.
Αλλά γιατί αυτό είναι που μας κάνει ανθρώπους:
να επιθυμούμε,
να δημιουργούμε,
να μεγαλώνουμε
μαζί με άλλους — όχι για τους άλλους.
Και όταν αυτό εμφανιστεί, ίσως να είναι βοηθητικό να το ακούσουμε.
Όχι να το φοβηθούμε.
Ούτε να προσπαθήσουμε να το διορθώσουμε.
Να το δούμε ως αγγελιοφόρο. Ως ένα μήνυμα της ψυχής που προσπαθεί να μας πει κάτι.
Γιατί ό,τι έμεινε κλειδωμένο για χρόνια έρχεται με θόρυβο. Και πολλές φορές με πόνο.
Όχι για να μας τιμωρήσει. Αλλά για να μας καλέσει πιο κοντά σε εμάς.
Κι εκεί είναι που μπορεί να βοηθήσει ο χώρος. Όταν είμαστε έτοιμοι να ακούσουμε τον εαυτό μας, χρειαζόμαστε χώρο — όχι λύσεις.
Χρειαζόμαστε κάποιον να είναι εκεί. Να μένει.
Και να μας συνοδεύει στη συνάντηση με τον εαυτό μας.