Έρχεται η στιγμή στις σχέσεις όπου ίσως ζητήσουμε κάτι από το σύντροφό μας:
– Να κάνουμε μαζί μια νέα δραστηριότητα.
– Να μιλήσουμε ανοιχτά για ένα πρόβλημα που υποβόσκει καιρό στη σχέση.
– Να ανοίξουμε τον κοινωνικό μας κύκλο.
Πόσο ρίσκο μπορεί να κουβαλάει αυτή η στιγμή;
«Πώς θα αντιδράσει ο σύντροφός μου;»
«Κινδυνεύω να κριθώ;»
«Υπάρχει περίπτωση να φανώ παράλογος;»
«Μήπως, για μία ακόμη φορά, φανώ κουραστική;»
Εύλογες σκέψεις.
Ανθρώπινες σκέψεις.
Όσο περισσότερο πλησιάζουμε τον άλλον με κάτι που μας αφορά ουσιαστικά, τόσο περισσότερο δεν φοβόμαστε μόνο την απάντησή του, αλλά το πώς θα αλλάξει η θέση μας μέσα στη σχέση.
Και τότε γεννιέται ένα πιο υπαρξιακό ερώτημα:
Αν εκφραστώ ανοιχτά, ποιος κινδυνεύω να γίνω;
Μήπως από τον καλό και “ήσυχο” σύντροφο γίνω ο “απαιτητικός” και “παράλογος”;
Μήπως από τον “βολικό” και “χαμογελαστό” σύντροφο γίνω εκείνος που “προβληματίζει” και “ζητά;”
Αυτές οι ερωτήσεις δεν μιλούν απλώς για φόβο απόρριψης.
Μιλούν για φόβους που γεννιούνται όταν ζητάμε μέσα από ρόλους.
Ρόλους όπως:
– ο “φροντιστής”
– ο “υπομονετικός”
– ο “απαιτητικός”
– ο “ανυπόμονος”
– ο “κουραστικός”
Ρόλους που μας βοηθούν:
Να έχουμε μια αίσθηση σταθερότητας για το ποιοι είμαστε μέσα στη σχέση, αλλά και να γνωρίζουμε ποιοι δεν επιτρέπεται να γίνουμε.
Και όταν τα αιτήματά μας διατυπώνονται μέσα από ρόλους, αποκτούν ένα ιδιαίτερο βάρος, γιατί δεν αφήνουν χώρο για πολλές επιλογές.
Μπορούν να πάρουν μόνο δύο κατευθύνσεις:
Να ικανοποιηθούν ή να απορριφθούν.
Και αν απορριφθούν, τότε μπορεί να βρεθούμε σε ένα πολύ μοναχικό μέρος.
Και αυτό το μέρος είναι μοναχικό όχι επειδή ο άλλος δεν δέχτηκε, δεν συμφώνησε ή δεν μας έδωσε αυτό που ζητήσαμε.
Είναι μοναχικό γιατί δεν συναντηθήκαμε ψυχικά με τον άλλον.
Γιατί αυτά τα αιτήματα σχεδόν πάντα κρύβουν κάτι βαθύτερο.
– Μια επιθυμία για περισσότερη φροντίδα.
– Την ανάγκη να στραφεί το βλέμμα του άλλου ξανά προς εμάς.
– Την επιθυμία να δημιουργηθεί περισσότερος χώρος μέσα στη σχέση.
Και εδώ βρίσκεται η λεπτή γραμμή.
Αν δεν υπάρξει χώρος να ακουστεί η πραγματική επιθυμία που βρίσκεται κάτω από το αίτημα, τότε η αρνητική απάντηση πονάει πολύ περισσότερο.
Κι αν πρώτοι εμείς μείνουμε μόνο στο επιφανειακό μας αίτημα, κλείνουμε την ευκαιρία να ακουστεί κάτι βαθύτερο — ακόμα και από εμάς τους ίδιους.
Ίσως, λοιπόν, το πιο κρίσιμο δεν είναι αν το αίτημά μας θα ικανοποιηθεί ή όχι.
Ίσως το κρίσιμο είναι αν θα υπάρξει χώρος να μείνουμε λίγο μαζί σε αυτό που επιθυμούμε βαθιά μέσα μας,
– χωρίς να βιαστούμε να το κλείσουμε,
– χωρίς να χωρέσουμε ξανά σε έναν ρόλο.
Ίσως η επιθυμία δεν είναι τόσο μοναχική επειδή απορρίπτεται, αλλά επειδή σπάνια της δίνεται χρόνος και τόπος να υπάρξει ως αυτό που είναι:
– Ανοιχτή
– Ασαφής
– Ανθρώπινη
Και ίσως το ερώτημα που μένει δεν είναι τι θα απαντήσει ο άλλος, αλλά αν μπορούμε να αντέξουμε να μείνουμε εκεί, χωρίς να μικρύνουμε τον εαυτό μας για να σωθεί η σχέση και χωρίς να θυσιάσουμε τη σχέση για να σωθούμε εμείς.